بودند . هر چه امام ( ع ) مىخواست به آنها ياد دهد ، مىدانستند . چنان كه فرزدق مىگويد : « دل‌هاى آنها با توست » يعنى مىدانند كه تو بر حقى و مناقشه‌اى در اين مطلب ندارند . پس طرح مفاهيم و بيان ايدئولوژى و اين قبيل امور براى امتى كه گرفتار اين بيمارى مهلك شده است ، فائده‌اى ندارد . اين مرض ، آخرين مرض مهلك و سرطانى بود كه همهء امت‌هاى آسمانى بدان دچار مىشوند و مصدر شقاوت و انحطاط آنان است . اين مرض خطرناك آثار بزرگى در تاريخ اين امت و آيندهء اين امت دارد و آن را نمىتوان معالجه نمود مگر با انجام دادن عملياتى كه هر ضمير انسانى هر چند منحط و پست گشته باشد ، آن را پذيرا باشد . اين عمليات بايد آن چنان فاجعه‌آميز باشد كه بُعد فاجعه در آن از هر چيز ديگرى قوىتر باشد . فقط چنين عملياتى است كه مىتواند آرمان را هر چند با مرور زمان نجات دهد و الا اين غده روز به روز بزرگ‌تر مىشود و در نهايت كار امت را يكسره مىسازد . و با از بين رفتن امت ، ديگر رسالتى باقى نمىماند تا اين كه امت به سوى آن و به سوى مفاهيم و ارزش‌هاى آن حركت كند . پس اين بيمارى اصل رسالت را از بين مىبرد چنان كه بسيارى از رسالت‌هاى آسمانى گذشته به اين سرنوشت دچار شدند . به ناگزير بايد كارى كرد كه ضرب المثل رايج دل كندن از